Wielki Tydzień 2026

Wielki Tydzień rozpoczęliśmy w Niedzielę Palmową, kiedy wspominaliśmy wjazd Jezusa do Jerozolimy. Procesja w niedzielę poprzedzającą Niedzielę Zmartwychwstania powstała już w IV w. w Jerozolimie. Chrześcijanie gromadzili się na Górze Oliwnej i po odczytaniu Ewangelii o wjeździe Jezusa do Jerozolimy udawali się w uroczystej procesji do kościoła Zmartwychwstania Pańskiego. Biskup jadący na oślicy symbolizował Jezusa, a lud niósł gałązki palmowe. Także my idąc w procesji, przy śpiewie antyfon i hymnów, weszliśmy do kościoła poprzedzani krzyżem. To miało przypominać nam, że ten sam krzyż otworzy nam kiedyś bramy nieba, do którego tu na ziemi pielgrzymujemy. W Rzymie, przyjmując zwyczaj procesji, dodano jeszcze poświęcenie palm. Wiosenne gałązki, cząstka odradzającej się do życia przyrody, są symbolem zwycięstwa życia nad śmiercią. Poświęcone palmy zatknięte w naszych domach nad krzyżem, będą nam przypominały, że za wzorem naszego Odkupiciela mamy również zwyciężać szatana i śmierć mocą naszej wiary i wiernością prawu Bożemu. Podczas Mszy czytaliśmy opis Męki Pańskiej, który przypomniał nam, że Chrystus z miłości ku Ojcu i ku nam stał się posłusznym aż do śmierci, a to Jego posłuszeństwo stało się naszym zbawieniem. Takie jest prawo chrześcijańskiego życia: przez udział w cierpieniach i krzyżu Chrystusa chrześcijanin zdąża ku zmartwychwstaniu i chwale wiekuistej.

W Wielki Czwartek wspominaliśmy ustanowienie sakramentów ołtarza i kapłaństwa. Eucharystia, ustanowiona w czasie Ostatniej Wieczerzy, jest owocem i uobecnieniem ofiary krzyżowej. Wieczorną Mszą Wieczerzy Pańskiej zakończyliśmy okres Wielkiego Postu i weszliśmy w czas Świętego Triduum Paschalnego, wchodząc w samo centrum naszej wiary – w tajemnicę Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Jezusa. „To właśnie Eucharystia, miłość zdolna służyć drugim oraz przyjaźń z Jezusem są filarami Chrystusowego Kościoła, fundamentami, na których każdy ochrzczony ma budować swoje życie wiary i swoją obecność w Kościele. Czy tego właśnie w Kościele szukamy?” – mówił podczas jednej z Mszy Wieczerzy Pańskiej abp Wojciech Polak, Prymas Polski. Na zakończenie Mszy Wieczerzy Pańskiej przenieśliśmy Najświętszy Sakrament do kaplicy przechowywania, tak zwanej ciemnicy. 

Wielki Piątek przeżywaliśmy jako dzień żałoby z powodu śmierci Jezusa na krzyżu. O godzinie 15.00, godzinie śmierci Jezusa, zgromadziliśmy się na nabożeństwie drogi krzyżowej. Wieczorem przeżywaliśmy Liturgię Męki Pańskiej. Żałobę i smutek Wielkiego Piątku Kościół wyraża niesprawowanie tego dnia ofiary Mszy Świętej - ofiarę tego dnia poniósł sam Jezus na krzyżu. Liturgia rozpoczęła się od wymownego znaku prostracji - celebrans padł przed ołtarzem na ziemię i chwilę leżał krzyżem. Następnie odczytaliśmy proroctwo o Cierpiącym Słudze Jahwe oraz opis Męki Pańskiej według św. Jana. Po homilii w bardzo uroczystej modlitwie wstawienniczej Kościół polecał Bogu siebie i cały świat, wyrażając w ten sposób pragnienie samego Chrystusa: aby wszyscy byli zbawieni. Szczególnie przejmujące były modlitwy o jedność chrześcijan, za Żydów i za niewierzących.

Centralnym wydarzeniem liturgii wielkopiątkowej jest adoracja Krzyża. Zasłonięty fioletowym suknem Krzyż celebrans stopniowo odsłaniał, trzykrotnie śpiewając: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”. Ostatnią częścią liturgii Wielkiego Piątku była procesja do Grobu Pańskiego, gdzie na specjalnym tronie wystawiony był Najświętszy Sakrament w monstrancji okrytej białym przejrzystym welonem - symbolem całunu, w który owinięto ciało zmarłego Chrystusa.

Wielka Sobota również był dniem ciszy i zadumy na Jezusem leżącym w grobie. W tym dniu również Kościół nie sprawował Mszy. Mszę sprawowaliśmy dopiero po zachodzie słońca, więc była to już liturgia Niedzieli Zmartwychwstania. To właśnie tej nocy Kościół czuwa, oczekując Zmartwychwstania Chrystusa i ogłasza światu radosną prawdę: Pan naprawdę zmartwychwstał! Liturgia rozpoczęła się na zewnątrz kościoła od Liturgii Światła. Poświęcony został ogień, od którego zapalono Paschał – świecę symbolizującą Zmartwychwstałego Chrystusa, Światłość świata. W procesji weszliśmy do pogrążonej w ciemności świątyni, a światło wielkanocnej świecy stopniowo rozjaśniało mrok, przypominając, że zmartwychwstały Jezus rozprasza ciemność grzechu i śmierci. Następnie wybrzmiało uroczyste Orędzie Wielkanocne – Exsultet, które wzywa całe stworzenie do radości: „Weselcie się już, zastępy Aniołów w niebie… raduj się, ziemio, opromieniona tak niezmiernym blaskiem”. To pieśń zwycięstwa, która przypomina, że jest to „błogosławiona noc”, w której Chrystus skruszył więzy śmierci i powstał z otchłani jako Zwycięzca. To noc prawdziwie „błogosławiona, ona jedna zasłużyła znać czas i godzinę, o której Chrystus zmartwychwstał”.

Kolejną częścią była Liturgia Słowa, prowadząca nas przez historię zbawienia – od stworzenia świata, poprzez wyjście Izraela z niewoli egipskiej, aż do Ewangelii o pustym grobie. Słowo Boże ukazało, że Bóg od początku prowadzi człowieka ku życiu i wolności. Podczas Liturgii Chrzcielnej odnowiliśmy przyrzeczenia chrzcielne, wyrzekając się zła i ponownie wyznając wiarę. Woda, którą zostaliśmy pokropieni, przypomniała o naszym własnym chrzcie – o nowym życiu otrzymanym w Chrystusie. Centralnym momentem była Liturgia Eucharystyczna, w której Zmartwychwstały Pan stał się obecny pośród nas w Najświętszym Sakramencie Ołtarza – jako pokarm dający życie wieczne. Wigilia Paschalna uczy nas, że nawet największa noc nie jest ostatnim słowem. Jak śpiewa Exsultet: „O szczęśliwa wina, skoro ją zgładził tak wielki Odkupiciel!” – bo tam, gdzie pojawił się grzech, jeszcze obficiej objawiła się Boża miłość.